«Егіздерімді енді көрмейтінімді түсіндім де… жаман ойдан арылдым» — Оралдағы бес баланың анасы
Орынгүл ОРНАХАЕВА жеке жатақхананың кішкентай жарық бөлмесінде төсекте отырып, өз тарихын баяндайды. Оның үш жасар егіз ұлдары көрпе үстінде ойнап жүр, мен жанындағы орындыққа отырдым. Әйелдің тағы кішкентай баласы бар-ол 11 айлық, қазір оның баласы балалар ауруханасында дәрігерлердің бақылауында. Оның екі үлкен баласы-13 жастағы ұлы мен 11 жастағы қызы-4 жылға жуық әкесімен (Орынгүл бірінші некедегі күйеуі) тұрады.
Орынгүл көгерген бетінің орнын қолымен жауып тұр, бұл ер-адамның жұдырығының іздері.
— Назар аудармаңыз, — дейді әйел ұялып, сосын «күйеуі үйден қуып шыққан кезде тырысқаны»деп түсіндіреді.
Менде өз-өзінен сұрақ тындайды: «Ол жиі тырысады ма?»
— Көрдіңіз бе, оның жұмысы осындай, ол машиналарды жөндейді, егер бірдеңе жұмыс істемесе, ол үйге келіп, меннен өш алады. Ол өз проблемаларын басқа біреуге айта алмайды. Сол үшін де мен бармын, ол оның үстіне ішеді, сол кеште ол мас болды, сонымен қатар шаршап келді. Біздің пәтер жалдамалы бір бөлмелі, үш бала және кішісі әлі кішкентай. Айқай-шу, оның үстіне бала жылайды, Содан кейін проблемалар ақшамен басталды, пәтер үшін төлем қымбаттады, — дейді Орынгүл.
Оның айтуынша, олар екінші күйеуімен заңды некеге отырмаған, 7 жыл бірге тұрады, 4 жыл балалары болмады, содан кейін егіздер дүниеге келді.
«Сіздің бірге тұратын адамыңыз әрқашан солай болды ма?» деп, сұраймын мен.
— Жоқ, бұрын ол қолын жиі көтермейтін, ішетін, бірақ жарты жылда бір рет немесе одан да аз ұратын. Содан кейін ол келесі күні маған неге бұлай болғанын, мені неге ұрғанын айтып, кешірім сұрап түсіндіретін. Мен жұмыс істемеймін, ол жұмыс істейді және үйге ақша әкелу оның міндеті деп санайды, ал қалғанын әйелі жасауы керек. Мен, әрине, ештеңе айта алмаймын, ол мүмкіндігінше бәрін сатып алып, үйге әкелді, мүмкіндігнше ақша берді. Міне, үшінші баламыз дүниеге келгенде, мен барлық уақытта дерлік өзім балалармен айналыстым, содан кейін менің ойыма әр түрлі жаман ойлар келе бастады, мен қатты шаршадым. Содан кейін күрделі мәселелер басталды: жалдамалы пәтерлерде біз ұзақ уақыт тұрмадық, бір ай тұрамыз, содан кейін төлейтін ештеңе жоқ. Біз кейбір таныстарымызбен, туыстарымызбен бірге тұрдық, ақыры пәтер жалдадық, бірақ ол мені сол жерден қуып жіберді, балаларға тимеді, тек мені. Ал мен балаларды онымен қалай қалдырамын, ал кішісін тіпті, — деп еске алады Орынгүл.
Нәтижесінде балалары бар әйел көшеде қалды.
— Балаларыммен кімге керекпін, қайда бару керек? Мені көргісі келмейтін туыстарыма ма, үш кішкентай баламен бірге… Сол түні мен балалармен бірге өткізген «Ет комбинаты» ауданының аялдамасын, ешқашан да ұмытпаймын… Өйткені мен өмірмен қоштасып, асылып қалғым келді, содан кейін түсіндім, егер мен өмірден кетсем, онда енді мен балаларымды көрмеймін және естімеймін, — деп еске алады Орынгүл.
Әйел балаларының жалғыз қалатынын түсінгеннен кейін, барлық жаман ойдан арылғанын айтады. Таңертең полиция қызметкерлері оны аялдама павильонынан тапты.
— Полиция қызметкерлеріне алғысым шексіз, олар бізге бірден көмек көрсетті, кішкентай ұлым қазір балалар ауруханасында, бірақ оған қауіп төніп тұрған жоқ, ол дәрігерлердің бақылауында, біз жіберіп алған вакциналарды алу керек, бәрі жақсы болады. Маған және балаларға киім-кешек, бізге де тамақ берілді, бірақ ең бастысы – мені балалармен бірге осы жарық бөлмеде тұруға орналастырды. Бөлмені өзінің жеке жатақханасынан жерлесіміз Ержан бөлді. Мен өмір бойы осы қара күндерде қасымда болғандардың бәрін есімде сақтаймын, — дейді әйел шын жүректен.
Орынгүл балалар үйінде өскенін, бірақ анасы мен өгей әкесімен араласатынын және жалпы олардың жақсы қарым-қатынаста екенін айтады.
— Мен балалар үйінде болдым, өйткені анам қатты ауырып қалды, стресстің әсерінен психикада бұзушылықтар пайда болды, әкесі қайтыс болды, сонымен қатар інісі бар, бірақ ол өзімен-өзі, біз онымен араласпаймыз. Анам ауырған кезде оны туыстары өздеріне алып кетті, ал мені балалар үйіне жіберді, — дейді Орынгүл.
Ол өзінің екі үлкен баласын әкесімен бірге қалдырғанда, олардан заңды түрде бас тарту туралы шешімді ауыр қабылдағанын түсіндіреді.
— Иә, мен үлкен балаларымнан бас тартуды жаздым, бірақ олар әрқашан менің жүрегімде. Енді менің кіші баламды 3 жасқа дейін сәбилердің үйінде қалдыруға тура келеді. 3 жыл ішінде, мүмкін ертерек, мен аяғыма тұрып, баламды алып кетермін, — дейді Орынгүл.
Осыдан кейін әйел маған мұқият қарап: «Сіз мені айыптайтын шығарсыз?» деді.
— Жоқ, — деп мен шын жүректен және қысқа жауап беремін.
Осыдан кейін бөлмеде тыныштық пайда болады, тіпті ойнап жүрген сәбилер де тынышталады, Орынгүлдің дауысы тыныштықты бұзады.
— Міне, сіз айыптамайсыз, ал басқалары мені жақынырақ білгісі келмейді, менің артымнан өсектейді, не айтатындарын да білемін. Бірақ олардың ешқайсысы менің жүрегімде, ішімде не болып жатқанын білмейді, бірақ олар мені саусағыммен нұқып, талқылағысы келеді. Бірақ мен ренжімеймін, олардың бәрі менің жағдайыма ұқсамағанын қалаймын,-деді Орынгүл.
Әйелдің айтуынша, оның үлкен балалары жақсы және қауіпсіз, ол олармен сөйлеспесе де, бұл туралы нақты біледі.
— Мен бірінші күйеуіммен ажырасқанда, балалар менімен бірге болды. Мен қазіргі күйеуімді ажырасу процесінде кездестірдім, – дейді Орынгүл және өзіне өзі мойындамаған нәрсені айтуға рұқсат бергендей сенімді сөйлей береді. Нені жасыру керек, қазіргі күйеуімен танысу біріншісімен ажырасуға әкелді, бірақ мен өкінбеймін, бәрібір біз түбі ажырасатын едік.
— Неге тұрмысқа шықтың? — деп, мен әйелге сұрақ қоямын.
– Мен 20 жаста едім, қазір 33 жастамын. Қасымдағылардың бәрі тұрмыс құрып жатты, мен де шықтым. Мен күйеуіммен жақсы қарым-қатынаста болдым, ол ренжітпеді, құрметтеді, бәрі жақсы сияқты, бірақ…Мен екінші күйеуіммен кездескенде бәрі басқаша болды, мен өмірге қайта келдім. Дәл осы кезде сіз сүт қосылған шай ішкіңіз келеді, ал сізге үнемі лимонмен құяды. Бұл да дәмді шай сияқты, бірақ сүтпен емес.
Бір апта бұрын Орынгүл бұл бөлмеде боламын деп ойлаған жоқ және қиын жағдайға тап болған сәтте онымен кездескен адамдардың бәріне риза.
Әйелдің жоспарында, ең алдымен, өмір сүру, жұмысқа орналасу және балаларды балабақшаға орналастыру. Әйелдің білімі жоқ, бірақ ол тігуді біледі және ешқандай жұмыстан қорықпайды.
Ол екінші күйеуін сағынбайтынын, ренжімейтінін, одан қорықпайтынын айтты.
— Телефоным қосулы кезде ол маған қоңырау шалды. Біздің қайда екенімізді сұрады, бірақ мен онымен сөйлеспедім. Артқа жол жоқ. Мен өзіме-өзім істегенімді түсіндім, мен әрқашан жалғыз болдым, өлмедім? — дейді әйел. — Қазір менің балаларым бар, яғни кім үшін өмір сүретін адам бар.
Мария ДРАЧЕВА
Автордың суреті
